twitter button

Hidden here and hidden there

The other day, I was playing a Hidden Objects PC game-Samantha Swift Trilogy. I am a big fan of all the  hidden object games and can spend hours playing them without getting bored.

But then, that got me thinking....isn't our life a big, real time hidden object game?

Like the computer life, we too get a set of hints...we call intution; like the game...we have different modes-- our childhood, the casual/novice mode; our youth like the adventure mode and our relatively older selves playing the expert mode.

And it just doesn't get dull for even a second. Helping us succeed in each level are various tools that we unearth.....there might be a pick axe or pliers or crowbars in virtual games. But in this life's game, we have education, we have hobbies, we have friends, family and enemies too! Our energy meters get charged with love and dis-charged with hate or frustration.

And like all the games, there are the between-level puzzles. So while virtually, you might have to join sets of three similar colours or crack codes to open locks, in life, you may just have to clear exams or interviews or pass that driving test...the more difficult the puzzle, the really simple solution will it have.

And then, the most important aspect of these games--time!

Puzzles are timed!Levels may be timed....this means that all that you do, is relevant in a particular time period. so very true! And our actions give us brownie points or deflate our scores too. for instance, if we manage to solve the puzzles or help characters, it adds to our hints or scores or energies...meaning, we get benefitted all through the game in a manner that might not be so apparent. So it is in life! Good deeds and bad deed, or as they fashionable say, our Karma impacts our game.

Step-by-step, at paces we are comfortable with, we go on playing these games, go on moving ahead in our lives...till we get a proper conclusion or a prize or till we solve the mystery of the same.

Guess thats where Grantland Rice came up with the line:
For when the One Great Scorer comes
To write against your name,
He marks-not that you won or lost-
But how you played the game.
See you in the next level!!!! Till then, enjoy your play!!

This is a poetic version of a Varsha Usgaonkar-Ashok Saraf movie.
Any resemblances with living or dead is purely co-incidental.

गजर वाजला,

चटुक उठला,

चटकन दात घासायला गेला.

अंघोळ केली, दाढी झाली,

कामाची ही घटिका आली.

संध्या येता चटुक येई,

नाश्ता करून पाय पसरी.

रात्रौ होता पोटोबा बोले,

भरपूर जेवून मिटुया डोळे.

चटुक ची होती एक बायको,

म्हणायचे तिला आय्गो-बाय्गो.

गजर वाजे,

आय्गो उठे,

सकाळपासून धांदल उडे.

चहा, जेवण, नाश्ता करी,

पण संपे ना काही चटुकची यादी.

चटुक म्हणे, "काय असते घरी काम?

थोडासा स्वयंपाक, मग तर आराम."

दिसे ना त्याला घर टाप-टीप,

इस्त्रीचे कपडे पण घडी केलेले नीट.

आय्गो बाय्गो त्याला सांगे,

"जो गावभर फिरतो तो काय समजे?"

"कामाच्या नावाखालि काय बाई करतो,

ना घाम, ना त्रास तुझ्या चेहऱ्यावर दिसतो".

हैराण होऊन आय्गो म्हणाली,

कळूदे चटुकला घरातली कहाणी.

स्वप्नातल्या परीने काडी फिरवली,

चटुक झाला आय्गो, न बाय्गो चटुक झाली.

सकाळ झाली, गजरानेही हाक मारली,

अन चटुकच्या आधी आय्गो उठली.

स्वप्नं आठवून खुदकन हसली,

बाहेर जायची संधी मिळाली.

अंघोळ केली दाढी झाली,

कामाची ही घटिका आली.

काम नव्हते सोपे ते,

शेतावरती नंगारायचे.

दम लागे , त्रास होई,

दुपारला तर घामहि येई.

संध्या होता चटुक आली,

आल्या-आल्या झोपून गेली.

ही तर बाजू आय्गो-ची,

अशीच कशी गोष्ट चटुकची.

आय्गो म्हणून चटुक उठला,

चहा करताना चटका लागला.

जेवण न्याहरी,

आवरा आवरी,

बझार हाट अन धुणी भांडी.

सारं काही जमेना,

सारं काही उमजेना,

पण दिवस सरता दमला बाई.

न आय्गो येता झोपला बाई.

स्वप्नात दोघांच्या परी आली...

दोघांनी ही क्षमा मागितली.

परी ने फीरवली जादू ची काडी,

अन झटकन-पटकन सकाळ झाली.

गजर वाजला,

चाटुक उठला,

आय्गो ने ही डोळा उघडला.

एक मेकास मदत केली,

अन दिवस चटकन निघून गेला.

आता थोडे बदल्ले होते,

दुसर्यांचे कष्ट समजत होते.

अशी ही छोटीशी गोष्ट,

सांगा सर्वांना स्पष्ट.
newer post older post

Recent Comments

Search This Blog